Śmierć generała Sochora. Zamach czy wypadek?

W nocy z 15 na 16 sierpnia 1950 r. na poligonie wojskowym Mimoň w kraju libereckim, ciężki wojskowy samochód staranował Skodę Tudor (1101 VO), którą podróżował czechosłowacki generał Antonin Sochor. Dziś w miejscu wypadku stoi pamiątkowy obelisk a historycy spierają się o prawdziwe okoliczności tego zdarzenia.

Antonín Sochor urodził się 16 lipca 1914 w Lobern w Westfalii. Był synem górnika z Czech pracującego w Niemczech, w 1918 wrócił z rodziną do Czechosłowacji, od 1936 służył w czechosłowackiej armii. Po zajęciu Czech i Moraw przez III Rzeszę, w celu uniknięcia wywózki na przymusowe roboty do Niemiec w 1939 wyemigrował do Polski, gdzie w sierpniu 1939 wstąpił do Czechosłowackiego Legionu Ochotniczego, a po agresji ZSRR na Polskę we wrześniu 1939 został internowany przez Armii Czerwoną, przebywał w obozach dla internowanych w ZSRR.

W lutym 1942 jako jeden z pierwszych wstąpił do 1 Czechosłowackiego Samodzielnego Batalionu Polowego sformowanego z czechosłowackich ochotników pod dowództwem Ludvíka Svobody w Buzułuku, w marcu 1943 jako dowódca plutonu wziął udział w pierwszej walce tego batalionu z Niemcami k. wsi Sokołowa w obwodzie charkowskim, 5 listopada 1943 jako dowódca kompanii karabinów maszynowych w stopniu porucznika wyróżnił się w bitwie o Kijów, za co otrzymał tytuł Bohatera Związku Radzieckiego. W latach 1944-1945 uczestniczył w operacji żytomiersko-berdyczowskiej i korsuń-szewczenkowskiej, a także karpacko-dukielskiej 1 Czechosłowackiego Korpusu Armijnego w składzie 1 Frontu Ukraińskiego. 14 września 1944 został ciężko ranny w walkach w Karpatach. Lekarze usunęli z jego ciała w sumie 218 odłamków.

W grudniu 1944 został szefem wydziału sztabu korpusu, później brał udział w operacji morawsko-ostrawskiej i praskiej. W walkach zdobył łącznie 18 wysokich odznaczeń , a wśród nich nie brakuje Orderu Białego Lwa, są też ordery i odznaczenia jugosłowiańskie, rumuńskie i polskie i przede wszystkim radzieckie.

Po wojnie kontynuował służbę w czechosłowackiej armii, w 1947 ukończył Wojskową Akademię Czechosłowacji i został oficerem sztabu 1 Dywizji Piechoty, a w 1948 Sztabu Generalnego Czechosłowackiej Armii Ludowej. Od sierpnia do grudnia 1948 był dowódcą brygady żydowskich ochotników szkolących się dla Sił Obronnych Izraela na Morawach Środkowych.

W 1949 został wykładowcą szkoły wojskowej w Milovacu. W międzyczasie popadł w konflikt z fanatycznym komunistą Bedřichem Reicinem, wiceministrem obrony CSRS i agentem NKWD. Kiedy Sochor wracał z Izraela w 1949 roku, podczas przelotu jego samolot został zaatakowany przez niezidentyfikowany myśliwiec i musiał awaryjnie lądować na Malcie. Później dwukrotnie nieznani sprawcy ostrzelali jego samochód. To wszystko sprawiło, że Sochor zawsze podróżował z załadowanym pistoletem maszynowym.

W nocy z 15 na 16 sierpnia 1950 r. na poligonie wojskowym Mimoň, w pobliżu wsi Hamr na Jezeře koło Stohánka, w Skodę Tudor, którą jechał, uderzyła ciężka wojskowa ciężarówka ze spadochroniarzami. Ciężarówka spadochroniarzy uderzyła z prawej strony w samochód, w którym na miejscu pasażera siedział Antonín Sochor.

Generał został ciężko ranny w wyniku uderzenia. Kierowca Sochora próbował uniknąć zderzenia skręcając w lewo. Podczas dochodzenia stwierdzono, że kierowca auta ciężarowego nawet nie próbował hamować i dosłownie staranował skodę. Sochor doznał poważnych obrażeń głowy. Został przewieziony do szpitala w Jablonne Podjeśtedi.....ale wezwany na konsultację neurochirurg celowo się spóźniał. Sochor zmarł o godzinie 3. nad ranem 16 sierpnia. Sprawca wypadku został podobno skazany, ale już w Boże Narodzenie 1950 roku, pozwolono mu uciec za granicę.

21 sierpnia 1950 r. dokonano kremacji ciała Antonína Sochora. Do 1955 roku urna była u niego szczątki są przechowywane w pomniku zbudowanym na miejscu tragiczne wydarzenia. Obecnie jego doczesne szczątki, po wielu jeszcze perypetich, spoczęły w rodzinnym grobie w miejscowości Dobříš.

Śmierć generała Sochora. Zamach czy wypadek?