Rübezahl przejechał przez nasz region. Dym, para i tłumy wzdłuż całej trasy

Tłumy na peronach, dziesiątki aparatów skierowanych w jedną stronę i charakterystyczny, ciężki zapach pary i oleju – tak wyglądał przejazd historycznego pociągu „Rübezahl” przez nasz region. To nie była zwykła atrakcja kolejowa. To było wydarzenie, które na kilka godzin cofnęło czas.

Już na długo przed przyjazdem składu perony zaczęły się zapełniać. Wśród zgromadzonych byli nie tylko pasjonaci kolei, ale też całe rodziny, mieszkańcy i przypadkowi przechodnie, którzy szybko orientowali się, że dzieje się coś wyjątkowego. Wzdłuż torów, na przejazdach, nasypach i wzdłuż szlaków ustawiły się dziesiątki „łowców kadrów” – ludzi, którzy potrafią godzinami czekać na ten jeden moment, kiedy lokomotywa wejdzie w idealne światło.

I kiedy w końcu się pojawiła – nie było żadnych wątpliwości. Najpierw dym. Gęsty, ciężki, rozlewający się nad torami. Potem dźwięk – głęboki, rytmiczny, metaliczny. A dopiero na końcu ona – czarna, masywna, błyszcząca.

Parowóz serii 35, oznaczony numerem 35 1097-1, to konstrukcja z lat 50. XX wieku, wywodząca się z Deutsche Reichsbahn w NRD. Maszyna zaprojektowana była jako szybki parowóz pasażerski – zdolny do prowadzenia składów na liniach głównych z prędkościami sięgającymi 100 km/h. Charakterystyczna sylwetka z dużym kotłem, opływową osłoną dymnicy i czerwonymi kołami napędnymi sprawia, że trudno ją pomylić z czymkolwiek innym. To nie jest „zabytkowy eksponat”. To wciąż pełnoprawna, pracująca maszyna – i było to widać.

W ruchu lokomotywa prezentowała się wspaniale. Nie jak relikt minionej epoki, ale wciąż sprawny, imponujący cud techniki.  Para uchodziła spod cylindrów, dym układał się nieregularnie, raz gęsty i czarny, raz jaśniejszy. To nie była pocztówka. To była żywa lekcja historii. 

Za lokomotywą ciągnął się różnokolorowy skład wagonów – od klasycznych oliwkowych, przez kremowo-pomarańczowe, aż po ciemniejsze, bardziej stonowane. Ten wizualny miks tylko podkreślał charakter przejazdu – nie jako rekonstrukcji jednego konkretnego momentu, ale jako przekroju przez historię kolei.

Na stacjach pociąg przyciągał tłumy. Ludzie podchodzili blisko, robili zdjęcia, zaglądali w detale, dotykali gorącej jeszcze blachy. Wzdłuż trasy sytuacja wyglądała podobnie – każde przejście, każdy łuk toru był obsadzony przez fotografów. To już nie było oglądanie pociągu. To było polowanie na ujęcie.

„Rübezahl” przejechał i zniknął, zostawiając po sobie tylko rozchodzący się dym i przez chwilę unoszący się w powietrzu dźwięk pracy tłoków. Ale to wystarczyło. Bo takie przejazdy nie są po to, żeby trwać długo. One są po to, żeby przypomnieć, jak to kiedyś naprawdę wyglądało.

Rübezahl przejechał przez nasz region. Dym, para i tłumy wzdłuż całej trasy